پایگاه گسترش دانش و آگاهی

نادیت-ایدز;شرح بیماری،علت،راه های انتقال،درمان،بارداری

hamed حامد نجاران
ایدز;شرح بیماری،علت،راه های انتقال،درمان،بارداری

ایدز عبارت‌ است‌ از بوجود آمدن‌ ضعف‌ عمده‌ در دستگاه‌ ایمنی‌ بدن‌ (نقص‌ ایمنی‌). این‌ امر باعث‌ کاهش‌ توانایی‌ بدن‌ در مقابله‌ با عفونتها و توانایی‌ سرکوب‌ سلول‌های‌ غیرطبیعی‌ مثل‌ سلول‌های‌ سرطانی‌ می‌شود. ویروس‌ ایدز سلول‌های‌ ایمنی‌ موجود در خون‌ (لنفوسیت‌ها) و سلول‌های‌ ایمنی‌ موجود در بافت‌ها مانند مغز استخوان‌، طحال‌، کبد و گره‌های‌ لنفاوی‌ را درگیر می‌سازد. این‌ سلول‌ها در تولید پادتن برای‌ مقابله‌ با بیماریها و سرطانها نقش‌ دارند. در مجموع‌ باید گفت‌ که‌ ایدز یک‌ نوع‌ نقص‌ ایمنی‌ ثانویه‌ است‌ که‌ در سیر عفونت‌ با ویروس‌ ایدز ایجاد می‌شود.

ایدز;شرح بیماری،علت،راه های انتقال،درمان،بارداری

شرح بیماری:
ایدز عبارت‌ است‌ از بوجود آمدن‌ ضعف‌ عمده‌ در دستگاه‌ ایمنی‌ بدن‌ (نقص‌ ایمنی‌). این‌ امر باعث‌ کاهش‌ توانایی‌ بدن‌ در مقابله‌ با عفونتها و توانایی‌ سرکوب‌ سلول‌های‌ غیرطبیعی‌ مثل‌ سلول‌های‌ سرطانی‌ می‌شود. ویروس‌ ایدز سلول‌های‌ ایمنی‌ موجود در خون‌ (لنفوسیت‌ها) و سلول‌های‌ ایمنی‌ موجود در بافت‌ها مانند مغز استخوان‌، طحال‌، کبد و گره‌های‌ لنفاوی‌ را درگیر می‌سازد. این‌ سلول‌ها در تولید پادتن‌ برای‌ مقابله‌ با بیماریها و سرطانها نقش‌ دارند. در مجموع‌ باید گفت‌ که‌ ایدز یک‌ نوع‌ نقص‌ ایمنی‌ ثانویه‌ است‌ که‌ در سیر عفونت‌ با ویروس‌ ایدز ایجاد می‌شود. 


علت بیماری:
عامل بیماری ایدز یک نوع ویروس از گروه رترو ویروسها است که باعث کاهش توانایی سیستم ایمنی بدن میزبان می‌شود. علایمی که ما در بیماری ایدز می‌شناسیم مربوط به بیماریهایی است که در اثر نقص دستگاه ایمنی بدن تولید می‌شوند. در اکثر بیماریهای ویروسی وضع به این منوال است که سلولهای مملو از ویروس ویروسها را آزاد کرده و این ویروسها خود را با پادتنهای آماده مواجه می‌بینند. در چنین وضعی بیماری شخص برطرف می‌شود. اما در مورد ویروس ایدز وضع به گونه‌ای دیگر است.

در اینجا اولین ویروسی که وارد اولین سلول میزبان می‌شوند از حمله پادتنها در امان می‌مانند. ویروسهای جدیدی که از سلول خارج می‌شوند بعضا توسط پادتنها خنثی می‌شوند اما ژنهای اولیه در درون سلول میزبان به تولید ویروس ادامه می‌دهند. ممکن است که ویروس در بدو ورود به سلول میزبان به صورت غیر فعال درآید و بعد از گذشت چندین سال به مساعد شدن اوضاع فعالیت بیماریزایی خود را آغاز کند. این ویروس دستگاه ایمنی بدن را تضعیف می‌کند و در این یک سرماخوردگی ساده هم می‌تواند برای شخص مشکل ساز باشد. 
تمام مواردی که باید از راه های انتقال بیماری ایدز بدانید:
برای اینکه بتوانید خود را در برابر ایدز محافظت کنید، لازم است که از راههای انتفال HIV آگاهی پیدا کنید. این اطلاعات برای سلامتی شما و دیگران بسیار مهم و با ارزش است. بیماری ایدز ٬ مسری و بسیار خطرناک است و در تمام جهان وجود دارد. برای درمان قطعی ایدز هیچ دارو و یا واکسنی وجود ندارد. 
با توجه به این که راه های انتقال عمدتاً با رفتار انسان مرتبط هستند، آموزش به منظور ترویج رفتارهای ایمن، نقش اساسی دارد. هدف آموزش در این بیماری به طور عمده بر تغییر رفتارهای مخاطره آمیز، کاهش خطر تماس و انتقال، کاهش اضطراب روانی-اجتماعی و کمک به بیماران برای تطابق با مراقبت های مورد نیاز معطوف می باشد. با توجه به وجود خطر بالقوه برای همه ی آحاد جامعه، ضروری است آموزش به صورت فراگیر انجام شود.
 
راه های انتقال ایدز:
 راه های انتقال HIV شناخته شده و محدود است. این راه ها عبارتند از :تماس جنسی، تماس با خون و ترشحات و انتقال از مادر به کودک. خطر انتقال در این راه ها، با هم یکسان نیست.
تماس جنسی محافظت نشده
عمده موارد عفونت اچ آی وی در سراسر دنیا (تقریبا ٧٥ درصد) در نتیجه رابطه جنسی محافظت نشده است. هرفعالیت جنسی که اجازه دهد مایع منی (همچنین شامل مایعی که قبل ازمنی خارج می شود) و اسپرم وترشحات واژن یا خون (شامل خون قاعدگی) ازفرد دارای عفونت به جریان خون فرد دیگری وارد شود می تواند اچ آی وی و سایر عفونت های منتقل شونده از راه جنسی را منتشرکند. مسیر ورود این مایعات بدن به جریان خون فرد دیگر میتواند از این راه ها باشد:

راه های انتقال ایدز
 
١. لایه پوشاننده ی (مخاط) واژن و کانال مقعدی
 
٢. منفذ سر آلت تناسلی مردان
 
٣. گسستگی درسطح پوست مانند بریدگی یا خراش یا التهاب وخون ریزی لثه یا زخم یا جراحت باز
 
هر عمل جنسی محافظت نشده با فرد مبتلا به ایدز که بدون استفاده از کاندوم است شریک مبتلا نشده را در خطر ابتلای اچ ای وی قرار می دهد. میزان خطر می تواند با عوامل زیر مشخص شود:
 
١. وجود سایر عفونت های آمیزشی
 
٢. جنس و سن شریک جنسی مبتلا نشده
 
٣. نوع عمل جنسی انجام شده
 
٤. مرحله بیماری در شریک مبتلا شده
 
٥. بیماری زایی سوش اچ آی وی در هر مورد
 
وجود بیماریهای مقاربتی مثل سوزاک، سفلیس و همچنین زخمهای دستگاه تناسلی خطر آلودگی را چند برابر خواهد کرد. بدیهی است اگر شما و یا همسرتان به عفونت ایدز مبتلا نباشید از راه جنسی به این بیماری مبتلا نخواهید شد.
بعضی از دلایل حاکی از آن می باشد که از طریق روابط جنسی دهانی نیز ممکن است فرد دچار عفونت HIV گردد.
گفتنی است که احتمال انتقال عفونت HIV از مردان آلوده به زنان در طول ارتباط جنسی به مراتب بیش از انتقال این عفونت به مردان می باشد و مایع منی آلوده ممکن است برای چند روز در واژن زن باقی بماند. سلولهای ناحیه دهانه رحم نیز دارای استعداد زیاد برای ابتلا به عفونت ایدز هستند.
ابتلای افراد به عفونت HIV از طریق ارتباط جنسی معمول در بسیاری از کشورهای افریقایی و برخی از مناطق آمریکای جنوبی مشاهده می شود.
اگر چه در ایالات متحده این انتقال بیشتر از طریق روابط میان افراد همجنس باز صورت گرفته است، ولی در پسران جهان بیش از 75% موارد انتقال عفونت HIV از طریق داشتن روابط جنسی معمول با فرد آلوده بوده است که این روند در کشور آمریکا و کانادا به سرعت رو به رشد می باشد.
بسیاری از زنان در آمریکا از طریق داشتن روابط جنسی با مردان آلوده به ایدز دچار این بیماری می شوند هر چند که این مردان معتاد به مواد مخدر تزریقی نمی باشند.
همجنس بازی از روشهایی است که موجب ابتلای افراد به عفونت HIV می شود؛ به ویژه شخصی که مفعول واقع شده است، در معرض بیشتری از این آلودگی قرار دارد زیرا آلت تناسلی فرد موجب پارگی لایه های داخلی مقعد شده و این امر موجب می گردد تا ویروس ایدز که درون مایع منی قرار دارد به راحتی وارد جریان خون شود.
 
 
سوالاتی درمورد نحوه انتقال ایدز: 
 
 آیا HIV از طریق رابطه جنسی دهانی منتقل میگردد؟
 
انتقال HIV در طی رابطه جنسی دهانی برای هر دو فرد فاعل و مفعول با احتمال کم وجود دارد.
احتمال انتقال از فرد مفعول HIV مثبت به فاعل سالم در صورتی امکانپذیر است که فاعل در تماس با ترشحات جنسی (مایع منی یا ترشحات واژن) یا خون (خون عادت ماهانه یا زخمی در ناحیه تناسلی یا مقعدی) مفعول به بریدگی - زخم یا جراحت یا منطقه ملتهبی در دهان یا گلوی فرد فاعل برسد.
پوشش دهان و گلو در برابر عفونتهای ویروسی همانند ایدز  بسیار مقاوم است و اگر فرد سالم باشد امکان انتقال محتمل نیست. بعلاوه امکان انتقال از مفعول HIV مثبت به فاعل سالم، در طی رابطه جنسی دهانی، خیلی کم است دلیل آن هم این است که میزان HIV موجود در بزاق دهان بسیار بسیار کم است و به اندازه ای نیست که منجر به آلودگی فرد مقابل گردد. تنها خطر در این حالت ممکن است بخاطر وجود زخم خونریزی دهنده یا لثه خونریزی دهنده در فرد مبتلا به ایدز باشد که خون را به مخاط دستگاه تناسلی یا مقعدی و یا زخم و جراحتی که ممکن است فرد سالم مقابل داشته باشد، منتقل کند.
ریسک انتقال ایدز از فرد آلوده از طریق رابطه جنسی دهانی بسیار کمتر از ریسک آن در طی Anal یا Vaginal است. تعیین دقیق میزان ریسک انتقال ایدز در نتیجه رابطه جنسی دهانی بسیار مشکل است چراکه اکثر افرادی که رابطه جنسی دارند تنها منحصر به رابطه جنسی دهانی نمی شود و فرمهای دیگر رابطه جنسی (آنال یا واژینال) را هم شامل می شود بنابراین تعیین اینکه انتقال HIV از طریق رابطه جنسی دهانی بوده یا فرمهای دیگر رابطه جنسی، بسیار مشکل است.
نهایتا اینکه عوامل متعددی ریسک انتقال ایدز از طریق رابطه جنسی دهانی را افزایش می دهند منجمله زخمها و جراحات دهانی- خونریزی لثه - زخمهای تناسلی - سوراخ کردن دهان (oral piercing) و حضور همزمان دیگر بیماریهای جنسی.
 
خطر انتقال ویروس ایدز از طریق تماس دهانی با آلت تناسلی مردانه
خطر بالقوه:
در تماس دهانی با آلت مردانه به شکل “نظری” خطر انتقال برای شریکی که تماس دهانی را انجام می دهد (کسی که آلت را با دهان خود تحریک می کند) وجود دارد. بدلیل اینکه آلودگی از طریق ترشحات پیش ازمنی و منی به دهان راه پیدا می کند.
برای شخصی که آلت وی بوسیله دهان شریک جنسی اش تحریک می شود نیز، از نظر “نظری” خطر انتقال آلودگی وجود دارد به دلیل آن که آلودگی مستقیماً از ترشحات دهان بوسیله خراش، بریدگی روی پنیس و همچنین از طریق منی با خون تماس پیدا می کند.
خطر مستند:
البته میزان خطر به مراتب بسیار کمتر از خطر تماس جنسی مقعدی و واژینال است. ضمناً ویروس اچ. آی. وی می تواند به شخص دریافت کننده انتقال پیدا کند حتی در مواقعی که انزال صورت نگرفته و مایع منی خارج نشده باشد.
 
خطر انتقال ویروس ایدز در تماس دهانی با واژن (عضو جنسی زنانه)
خطر بالقوه:
در تماس دهانی با عضو جنسی زنانه به شکل “نظری” خطر انتقال برای شریکی که تماس دهانی را انجام می دهد (کسی که واژن را با دهان خود تحریک می کند) وجود دارد. بدلیل اینکه مایعات مهبلی آلوده و خون واژن آلوده می تواند به داخل دهان راه پیدا می کند. (این مسئله محدود به خون دوران قاعدگی نمی شود.)
برای خانمی که عضو جنسی وی بوسیله دهان شریک جنسی اش تحریک می شود نیز، از نظر “نظری” خطر انتقال آلودگی وجود دارد، اگر ویروس و یا خون آلوده ازمایعات دهان و به واژن و زخم های مهبلی و یا دیواره واژن تماس پیدا کند.
خطر مستند:
میزان خطر انتقال اچ. آی. وی در این مورد نیز به مراتب بسیار کمتر از خطر انتقال ویروس از طریق تماس جنسی مقعدی و واژینال است. در هر صورت در چندین مورد گزارش شده از انتقال ویروس ازطریق دهان، بیشتر تماس دهانی با واژینال گزارش شده است.
همانطور که می دانید یکی از اصلی ترین راه های انتقال ایدز ، رابطه ی جنسی است. یکی از سوالاتی که برای بسیاری از زوج ها پیش می آید این است که آیا ایدز از طریق رابطه دهان با واژن انتقال می یابد؟ این امر تا حد زیادی خطر ابتلا به ایدز را بالا می برد زبرا مایعات مهبلی آلوده می توانند این ویروس را انتقال دهند.
 
خطر انتقال ویروس ایدز در تماس دهانی با مقعد
خطر بالقوه:
در تحریک دهانی مقعد نیز به شکل “نظری” خطر انتقال برای شریکی که تماس دهانی را انجام می دهد (کسی که مقعد را با دهان خود تحریک می کند) وجود دارد. بدلیل اینکه این عضو در معرض خون آلوده قرار دارد که از ضایعات، ترشحات و خونی که بر اثر برش، زخم و یا خراش در اطراف مقعد پدید می آید به داخل دهان راه پیدا می کند.
برای شریک جنسی که مقعد وی بوسیله دهان دیگری تحریک می شود نیز، از نظر “نظری” خطر انتقال آلودگی وجود دارد، اگر ویروس و یا خون آلوده ازمایعات دهان و با مقعد تماس پیدا کند.
خطر مستند:
مواردی مستدل ومستند از انتقال بوسیله تماس دهانی با مقعد ثبت شده است.

ایدز و رابطه جنسی

 
مادر مبتلا به ایدز و وضعیت جنین:
 
سرایت ایدز از مادرآلوده به جنین در داخل رحم و یا انتقال به کودک درطی دوران شیردهی
ویروس ایدز از مادر آلوده به کودک ممکن است در دوران حاملگی، هنگام وضع حمل یا کمی بعد از زایمان انتقال یابد.میزان سرایت آلودگی از مادر به کودک 5تا 7درصد است. آلودگی در بچه هایی که به روش سزارین به دنیا آمده اند نیز دیده شده است. 
شیر دادن یکی از راههای سرایت آلودگی است. ولی چون احتمال آن کم و مزایای تغذیه با شیر مادر بسیار زیاد است ، اکثراً توصیه می شود که مادر به فرزند خود شیر بدهد.
البته با وجود داروهای خاص٬ شانس این انتقال بسیار کاهش می یابد هر چند در بسیاری از کشورهای در حال پیشرفت و فقیر، چنین داروهایی در دسترس نیست.
حدود35-25 درصد (یک سوم) نوزادانی که از مادر آلوده به ویروس ایدز متولد می شوند ، قبل از تولد ، هنگام تولد و یا در دوران تغذیه از شیر مادر آلوده می گردند. در کودکان ، آلودگی به ویروس ایدز به سرعت  به طرف ایجاد بیماری ایدز پیشرفت می کند و شانس زنده ماندن کودک هم کم است .
 
 
نکات مهمی درمورد استفاده از سرنگ:
استفاده مشترک از سرنگ و سوزن آلوده جهت تزریق
استفاده از سرنگ و سوزن آلوده بطور اشتراکی در معتادین تزریقی، یکی دیگر از راههای سرایت آلودگی است که حدود 12 درصد موارد موارد انتقال را شامل می شود. در واقع پس از انتقال از راه تماس جنسی ، دومین رقم شیوع بیماری از طریق استفاده از سرنگ و سوزن آلوده است.
چون استفاده از مواد مخدر عملی غیر قانونی است و اکثر افراد معتاد دارای وضع مالی بسیار بدی هستند ، در نتیجه از سرنگهای استفاده شده دیگران استفاده می کنند و از این طریق اگر شخصی آلوده به ویروس ایدز باشد ، به راحتی آلودگی را منتقل می کند.
برخورد تصادفی با سوزن آلوده به عفونت HIV (گاهی اوقات این امر در مراکز پزشکی اتفاق می افتد) موجبات ابتلای افراد به عفونت ایدز را فراهم می آورد .
خالکوبی با سوزن آلوده؛ سوراخ کردن گوش بوسیله سوزن و وسایل آلوده؛ استفاده از مسواک و تیغ ریش تراش شخص بیمار؛ درمانهای دندانپزشکی، ختنه و یا جراحی های دیگر با وسایل آلوده از دیگر موارد انتقال HIV می باشد.
 
سرایت از طریق خون و فرآورده های خونی:
در اوایل دهه 1980 عفونت HIV به سرعت میان افرادی که به علت ابتلا به بیماری هموفیلی مجبور به تزریق خون بودند افزایش پیدا نمود. افراد مبتلا به هموفیلی در هنگام خونریزی٬ خونشان منعقد نمی شود.به همین علت هنگام آسیب دیدگی مقدار زیادی خون از بدنشان خارج می شود. در اوایل شیوع اپیدمی ایدز بیش از نیمی از 20000 فرد مبتلا به هموفیلی دچار عفونت HIV گردیدند. در میان دهه 1980 آزمایش تشخیص آنتی بادی HIV (این آزمایش وجود عفونت HIV را مشخص می نمود) دردسترس عموم قرار گرفت و بانک خون نیز آغاز به شناسایی خونهای اهدایی نمود. از سال 1987 به بعد دیگر هیچ فرد مبتلا به هموفیلی به علت تزریق خون دچار عفونت HIV نگردید.
اگر چه تزریق خون یکی از مواردی بود که افراد دچار عفونت HIV می شدند ولی هیچ فردی از طریق اهدای خون به این عفونت مبتلا نگردید. زیرا هنگام اهدای خون از سوزنهای یکبار مصرف استفاده می شد و نیز خونهای تزریقی قبلا از نظر وجود HIV بررسی می گردید.
 
 آیا ایدز از طریق گزیدگی منتقل میشود ؟
ایدز از طریق حشرات منتقل نمی‏ شود حتی در مناطقی که شیوع ایدز بالاست و پشه هم زیاد است مثل مناطق آفریقایی باز هم ثابت نشده که گزش حشره راهی برای انتقال ویروس ایدز باشد. چندین دلیل وجود دارد که حشرات انتقال دهنده ایدز نیستند.
یکی از دلایل این است که وقتی پشه فردی را می‏گزد خون فرد گزیده شده قبلی که در سیستم گوارشش وجود دارد را وارد بدن فرد دوم نمی کند بلکه بزاق خود را از طریق نیش وارد پوست فرد دوم می کند.
بزاق پشه دارای موادی است که مانع بند آمدن خون می ‏شود و نیز مکیدن خون را برای پشه آسان‏تر می کند بنابراین انتقال خون به فرد دوم صورت نمی گیرد و فقط ممکن است بزاق حشره وارد بدن فرد دوم شود که بزاق عامل انتقال ایدز نیست. اجزای دهانی حشره و بزاق هم فقط ممکن است مقادیر بسیار اندکی خون را در خود نگه دارد، ضمن اینکه خون افراد مبتلا به ایدز همیشه سطح بالایی از ویروس را ندارد پس در کل ریسک بسیار کمی دارد که بزاق پشه خونی باشد.
علاوه ‏بر این ویروس ایدز مدت بسیار زیادی در بدن حشره زنده نمی ماند چون به خاطر آنزیم‏های دستگاه گوارش حشره ویروس ایدز قدرت تکثیر و امکان زنده ماندن در بدن او را ندارد.
دلیل دیگر این است که به اعتقاد حشره شناسان حشرات گزنده مثل پشه بلافاصله پس از گزش یک فرد به دنبال طعمه دیگر نمی‏روند و مدتی استراحت می کنند تا خون مکیده شده هضم شود. در این مدت ویروس HIV از بین می‏رود. همه این دلایل نشان می دهد نباید نگران انتقال ویروس HIV از طریق حشرات باشیم.
 
5 علامت شایع ایدز/ اگر این نشانه ها را دارید شما به ایدز مبتلا هستید!
بيماری ايدز با علائم اوليه ای خود را بروز می دهد که توجه به آنها در تشخيص به موقع اين بيماری موثر است.
ایدز یا "نشانگان اکتسابی کمبود ایمنی بدن" بیماری غیر قابل درمانی است که از طریق تماس خون یا مایعات درونی بدن فرد بیمار با خون افراد سالم منتقل می‌شود. طی این بیماری، "ویروس نقص ایمنی انسان" موسوم به HIV سیستم دفاعی بدن را به شدت تضعیف می‌کند تا حدی که فرد توان مقابله با بیماری‌های جزئی را نداشته و در نهایت به علت بیماری‌های عفونی یا قارچی جان خود را از دست می‌دهد.
 
بر اساس آمار بدست آمده، علائم ایدز بسته به پیشرفت بیماری ممکن است متفاوت باشد. در ابتدای بروز بیماری، افراد مبتلا ممکن استعلائمی شبیه سرماخوردگی از خود نشان دهند که تشخیص آن‌ها از نشانه‌های آنفلوآنزا و عفونت‌های گوارشی یا تنفسی غیر ممکن است.
  
از نشانه های اولیه ورود ویروس HIV به بدن می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
سردرد
تب
خستگی
تورم غدد لنفاوی
کهیر 
درد عضلات و مفاصل
گلو درد 
 
این علائم ممکن است چند روز تا چند هفته به طول بیانجامد. جالب است بدانید در این دوره تست‌های HIV نیز قادر به تشخیص بیماری نیستند. این در حالی است که فرد در این مرحله، ناقل بیماری محسوب شده و ویروس را به بدن افراد انتقال می‌دهد. از طرفی، افراد ممکن است 10 سال ناقل ویروس اچ آی وی باشند و  هیچ علائمی از خود نشان ندهند.
 
5 علامت شایع بیماری ایدز به شرح زیر است:
 
کهیر حاد
بر اساس آمارهای پزشکی، نشانه‌های کهیر در این بیماری انواع مختلفی دارد. یکی از نشانه‌های آن "سبوریک درماتیتیس" است که در ابتدای ورود ویروس HIV به بدن با جوش‌های کوچک و تیره بر روی صورت، تن، دست‌ها و پاها ظاهر می شود.
 
در برخی موارد، کهیر به شکل زخم در دهان بروز می‌یابد و ممکن است حدود دو هفته در نقاط مختلف بدن رویت شود. این حالت معمولاً حدود 2 الی سه هفته پس از انتقال ویروس رخ می‌دهد.
 
ضایعات پوستی و برفک
عفونت ویروس اچ آی وی ممکن است با انواع مختلف ضایعات پوستی همراه باشد. عفونت‌های پوستی با ضایعات تبخال و تاول‌های کوچکِ پر شده از مایع مشخص می‌شوند. این تاول‌ها بسیار دردناک بوده و به سرعت در سطح پوست گسترش می‌یابند.
 
به گزارش "سازمان بهداشت جهانی"، ضایعات پوستی ناشی از تضعیف سیستم دفاعی بدن به شکل فلس‌های نقره‌ای چسبنده به چشم می‌خورند. بد نیست بدانید این ضایعات و تاول‌های پوستی ممکن است منجر به تشکیل سلول‌های سرطانی شوند.
 
از دیگر علائم اولیه ابتلا به ایدز می‌توان به بروز برفک در سطح پوست اشاره کرد که با لکه‌های سفید یا تاول‌های غیر عادی در زبان یا دهان مشخص می‌شوند.
 
تورم غدد لنفاوی
یکی دیگر از نشانه‌های ظاهری عفونت HIV، بزرگ‌تر شدن غدد لنفاوی است که از بدو ورود ویروس به بدن آشکار می‌شود و ممکن است 2 یا سه هفته ادامه یابد.
 
غدد لنفاوی در تمام بدن وجود دارند و بخش مهمی از سیستم دفاعی بدن محسوب می‌شوند. غدد متورم و آسیب دیده ناشی عفونت ویروس اچ آی وی معمولاً در گردن، زیر بغل، کشاله ران ظاهر می شوند.
 
در چنین حالتی حجم غدد لنفاوی ممکن است افزایش یابد و در نهایت اندازه آن به یک توپ گلف برسد! این غدد ملتهب معمولاً در برابر لمس حساس و دردناک هستند.
 
خستگی و بیحالی مداوم
واکنش التهابی سیستم‌ایمنی بدنتان می‌تواند باعث شود احساس خستگی و بی‌حالی کنید.خستگی مداوم و طولانی مدت می‌تواند از علائم اولیه ایدز باشد.
 
نداشتن اطلاعات کافی درباره این بیماری باعث نگرانی روزافزون مردم برای ابتلا به این بیماری می شود، مخصوصا افرادی که اطلاعات نصفه نیمه ای درباره این بیماری دارند. اگر شما هم از این دسته افراد هستید و نگران ابتلا به این بیماری، توصیه می کنیم تست های آزمایشگاهی را انجام دهید.
 
استفراغ و اسهال

اسهالی که مداوم باشد و به درمان‌های معمول واکنش ندهد نشانه‌ای از ویروس ایدز است، از این رو آن دسته از افرادی که به مدت 7 روز پیاپی دچار حالت تهوع شدید و استفراغ شدند حتما باید به پزشک مراجعه کنند تا آزمایش های اولیه صورت گیرد.
 
ایدز مانع بچه‌دار شدن نیست
استفاده گسترده از داروهای ضدویروس ایدز که به کاهش چشمگیر تعداد مبتلایان به ایدز در سراسر جهان منجر شده، شرایط زندگی اجتماعی سالم و حتی تشکیل خانواده را برای این گروه از انسان‌ها نوید می‌دهد.
داروهای ضد رترو ویروسی (Anti-Retro-Viral drugs) یکی از عواملی هستند که از انتقال ایدز از مادر به جنین جلوگیری می‌کنند.
 
انتقال ایدز از مادر به کودک ممکن است از طریق راه های زیر رخ دهد:
1- قبل از تولد     2- طی زایمان     3- بعد از تولد از طریق شیر مادر
 
زنان مبتلا به ایدز می‌توانند خطر انتقال ایدز به فرزندانشان را از طریق راه های زیر بکاهند:
1 – مصرف داروهای ضد رترو ویروس در زمان حاملگی (به جز 3 تا 4 ماه اول حاملگی)
2 – مصرف داروهای ضدرتروویروسی هنگام وضع حمل
3 –زایمان به روش سزارین
4 – درمان کوتاه مدت نوزاد متولد شده با داروهای ضد رترو ویروسی
5 – عدم تغذیه با شیر مادر مبتلا به ایدز
 
فراهم شدن اقدامات حمایتی و این داروها برای کلیه مبتلایان، مخصوصا مادران و زنان باردار آلوده به ایدز می‌تواند نسل‌های بعد را از خطر ابتلا به این بیماری که هنوز واکسن یا درمانی قطعی برای آن کشف نشده، در امان نگه دارد و با جلوگیری از پیشرفت بیماری در مادران و پدران به آن ها کمک کند برای سال‌های بیشتری از فرزندان خود مراقبت کنند.
انتقال ویروس از طریق مادر آلوده به ویروس اچ آی وی به نوزاد، یکی از شایع‌ترین راه‌های انتقال ایدز در جهان به شمار می‌رود
با این حال زوج‌های بسیاری هستند که یکی یا هر دوی آن ها آلوده به ایدز هستند و تصمیم به بچه‌دار شدن می‌گیرند. در بعضی از این موارد نوزاد سالمی متولد خواهد شد و در شرایط دیگر احتمال آلودگی او به این ویروس به عوامل بسیاری بستگی خواهد داشت.
 
شاید این سوال برای شما هم پیش آمده باشد که وقتی یکی از والدین یا هر دو آلوده به ویروس اچ.آی.وی باشند، چه اتفاقی می‌افتد؟
 
1- اگر مادر اچ.آی.وی مثبت و پدر سالم باشد:
به این زوج برای بچه‌دار شدن، لقاح مصنوعی پیشنهاد می‌شود. در این روش خطر آلودگی به اچ.آی.وی پدر را تهدید نخواهد کرد، اما برای کودک چون با مایعات بدن مادر در حین بارداری، وضع‌حمل و شیردهی در ارتباط نزدیک است، احتمال آلودگی وجود خواهد داشت.
 
2-اگر پدر اچ.آی.وی مثبت و مادر سالم باشد:
در این صورت اغلب پس از شست‌وشوی اسپرم که شامل مراحل جداسازی آن از مایع مَنی و بررسی آلودگی به ویروس اچ.آی.وی می‌شود، لقاح درون‌رحمی انجام خواهد شد یا اسپرم مستقیما به تخمک انتقال خواهد یافت.
شستشوی اسپرم شیوه بسیار مؤثری برای کاهش شانس آلودگی جنین به اچ.آی.وی است، اما حتی در کشورهای پیشرفته نیز بسیار هزینه‌بر است و دسترسی به آن چندان ساده نیست. برای جایگزینی این شیوه می‌توان از داروهای ضدرتروویروسی مانند Tenofovir و Emtricitabine استفاده کرد که می‌توانند شانس انتقال ویروس را به زوج سالم یا زوج مبتلا به گونه دیگری از ویروس اچ.آی.وی تا حدود 44 درصد کاهش دهند. این دو دارو در مرحله سوم آزمون‌های بالینی هستند و استفاده از آن ها بر روی انسان‌ها در کشورهایی مانند تایلند، کنیا و زیمباوه بحث‌های پزشکی و اخلاقی بسیاری را به دنبال داشته است.
 
3-اگر پدر و مادر هر دو اچ.آی.وی مثبت باشند:
در این صورت نیز به دلیل احتمال آلودگی مجدد زن یا مرد آلوده به ویروس اچ.آی.وی به گونه یا سویه – زیرگونه - دیگری از آن که در بدن زوج دیگر وجود دارد، تماس جنسی حفاظت‌نشده به زوج‌ها توصیه نخواهد شد. تا کنون چند گونه ی گوناگون از این رتروویروس و تعداد قابل‌توجهی سویه متفاوت در جهان شناخته شده است.

ایدز و بارداری

 
بارداری در زنان آلوده به ویروس اچ.آی.وی:
انتقال عمودی یکی از شایع‌ترین شیوه‌های انتقال ویروس اچ.آی.وی به مبتلایان تازه است. این ویروس می‌تواند در دوران بارداری، هنگام وضع‌حمل یا در دوران شیردهی از طریق مادر آلوده به نوزاد منتقل شود و او را نیز درگیر کند، اما امروزه با استفاده از داروهای ضدرتروویروس در مادر و نوزاد، مشاوره، انتخاب شیوه زایمان و اجتناب از شیردهی به نوزاد با شیر مادر آلوده به ویروس، میزان انتقال اچ.آی.وی به نوزادان به کمتر از یک ‌درصد کاهش پیدا کرده است.
 
در بسیاری از موارد، کودکان مادران اچ.آی.وی مثبت از شیر مادر محروم خواهند شد، اما در عوض شانس آلودگی به این ویروس تا حدود 30 درصد در آن ها کاهش پیدا خواهد کرد.
احتمال انتقال ویروس ایدز به جنین در حین بارداری 15 تا 20 درصد و در هنگام زایمان نزدیک به 50 ‌درصد اعلام شده است
تحقیقات نشان می‌دهد بارداری تأثیری روی روند بیماری در زنان آلوده به اچ.آی.وی نخواهد داشت، اما به کاهش موقت لنفوسیت‌های تی (سلول های دفاعی) که پیش از این توسط اچ.آی.وی تضعیف شده‌اند، منجر خواهد شد.
در مادران مبتلا به ایدز، کاهش تعداد لنفوسیت‌های تی CD4+ به کمتر از 200 تا 250 عدد در هر میلی‌لیتر خون می‌تواند خطر بروز عفونت‌های فرصت‌طلب را بیشتر کند. تعداد این لنفوسیت‌ها در فرد سالم حدود 1500 عدد در هر میلی‌متر خون است.
 
چه عواملی در انتقال ویروس از مادر به جنین مؤثرند؟
بررسی‌ها نشان می‌دهند مهم‌ترین عاملی که شانس آلودگی جنین به ویروس اچ.آی.وی را تعیین می‌کند، سطح ویرال (تعداد ویروس در هر میلی‌لیتر خون) مادر و تعداد لنفوسیت‌های تی CD4+ در بدن اوست. به عبارت دیگر هر قدر تعداد سلول‌های دفاعی بیشتر و ویروس‌ها کمتر باشند، شانس به دنیا آمدن کودکان سالم بیشتر است.
عامل دیگری که می‌تواند به سلامت کودک کمک کند، کم کردن زمان بین پارگی غشای آمنیون و تولد نوزاد است. برای کاهش خطر آلودگی نوزاد، این زمان باید کمتر از 4 ساعت باشد.
بهداشت عمومی مادر، تغذیه مناسب او در زمان بارداری، استراحت کافی و دریافت مکمل‌ها در کنار ورزش، عدم استعمالدخانیات و کاهش مصرف کافئین می‌تواند تأثیر به‌سزایی در سلامت جنین داشته باشد.
عفونت‌های همراه نیز می‌توانند شانس آلودگی جنین به ویروس اچ.آی.وی را افزایش دهند. به عنوان مثال شانس انتقال ویروس به جنین در مادرانی که همزمان به هپاتیت سی مبتلا بوده‌اند، دو برابر کودکان دیگر است.
 
حامله شدن در زن آلوده به ایدز:
اگر شما یک زن مبتلا به ایدز هستید و در فکر بچه‌دار شدن می‌باشید بهتر است به مسایل حین حاملگی خوب فکر کنید.
مسئولین بهداشتی باید قادر باشند تا بهترین انتخاب را برای سلامت شما و فرزندتان در نظر بگیرند. ممکن است تصور کنید که سلامت فرزندتان مهم ترین مساله است، اما سلامت شما هم به همان میزان مهم است. شما باید همان مراقبت های استاندارد موجود که برای هر زنی که تصمیم به حاملگی دارد یا هم اکنون حامله است را دریافت کنید.
سلامت زن ایدزی که حامله است همانند زن ایدزی است که حامله نیست.
زن ایدز مثبتی که حامله است، پس از ماه های اول حاملگی می‌تواند داروهای ضد ایدز را دریافت کند تا هم به سلامت وی کمک کند و هم از انتقال ایدز به جنین جلوگیری شود
ایدز فرآیند حاملگی را تغییر نمی‌دهد و بر روی رشد و تکامل جنین تأثیر گذار نیست، به عنوان مثال منجر به تولد نوزاد عقب افتاده ذهنی یا دارای نقص عضو نخواهد شد.
در برخی کشورها، زنان طی وضع حمل دارو می‌گیرند و روش زایمان انتخاب می‌شود و از تغذیه کردن نوزاد منع می‌شوند و به نوزاد نیز برخی داروهای ضد ایدز می‌دهند.
گاهی اوقات زن مبتلا به ایدز که در حال درمان است، متوجه حامله بودن خود می‌شود که بایستی فوراً با پزشک در میان گذاشته شود تا راهنمایی های لازم در اختیار او قرار گیرد و جهت تغییر داروهای مصرفی به داروهای مناسب دوران حاملگی اقدام گردد.
بدون مشورت با پزشک نباید داروها تغییر داده شوند. اگر فردی درمان را خودسرانه قطع کند، میزان ویروس موجود در خون وی ممکن است افزایش یابد که خطر انتقال ایدز به دیگران را بالا می‌برد.
برای هر گونه تغییر یا قطع درمان بایستی با پزشک مشورت شود.
 
اطمینان از سلامت کودکان:
آزمون آنتی‌بادی اچ.آی.وی در روزهای اول تولد تمامی کودکانی که از مادران آلوده به این ویروس متولد می‌شوند، مثبت است. همان‌طور که می‌دانید بسیاری از این کودکان آلوده به ویروس نیستند، اما آنتی‌بادی‌ها را از بدن مادر دریافت کرده‌اند. به همین دلیل آزمون آنتی‌بادی اچ.آی.وی در آن ها یک ماه و سه ماه بعد تکرار خواهد شد و پزشکان تا 18 ماهگی کودک نمی‌توانند با قطعیت بگویند که او به اچ.آی.وی آلوده شده یا سالم است.
 
با این حال از آن‌جاکه مصرف شیر مادر در این نوزادان، مخصوصا پس از 3 تا 6 ماهگی می‌تواند خطر آلودگی به اچ.آی.وی موجود در شیر مادر را به شدت افزایش دهد، به مادران اچ.آی.وی مثبت که به آب سالم و جایگزین‌های شیرمادر دسترسی دارند، توصیه می‌شود از شیردادن به نوزاد خود خودداری کنند
 
زنان باردار مبتلا به ایدز:
زنان بارداری که مبتلا به ایدز می‌باشند، باید حتما این بیماری را به پزشک خود بگویند، زیرا در صورت مخفی ماندن این مشکل، سلامت جنین آنها به خطر می‌افتد.
 
بیماری ایدز در دهه‌های اخیر شیوع بالایی در جوامع مختلف داشته است و راه‌های درمانی زیادی برای آن پیدا شده است تا سن مرگ‌ومیر ناشی از این بیماری تا حدی بیشتر شود و درد و رنج بیماران در طول دوره بیماری کاهش یابد. اگرچه هنوز راه درمانی قطعی برای آن پیدا نشده است.
 
متاسفانه در جامعه ما، نگرش افراد نسبت به کسی که دچار بیماری ایدز شده است، مثبت نیست و به همین دلیل اکثر مبتلایان به این بیماری، از گفتن بیماری خود به دیگران و یا حتی پزشک خودداری می‌کنند.
 
به همین علت ذکر این نکته را لازم می‌دانیم که زن بارداری که مبتلا به ایدز می‌باشد، باید حتما این بیماری را با پزشک زنان خود در میان بگذارد، زیرا در صورت مخفی ماندن این مشکل، سلامت جنین خود را به خطر می‌اندازد.
 
با توجه به پیشرفت‌های قابل توجهی که در درمان بیماری ایدز در سال‌های اخیر صورت گرفته است زنان باردار مبتلا به ایدز، اگر درمان مناسب را در اسرع وقت دریافت کنند، می‌توانند تا حدی امیدوار باشند که این بیماری به نوزادشان انتقال پیدا نمی‌کند.
اگر مادری قبل از بارداری درمان را شروع کرده باشد، در دوران بارداری با نظر متخصص زنان می‌تواند راه‌های درمانی را ادامه دهد، زیرا قطع این روش‌های درمانی ممکن است ابتلای جنین به ویروس HIV را افزایش دهد
خوشبختانه امروزه تشخیص بیماری ایدز در مادران باردار در سه ماهه اول بارداری صورت می‌گیرد تا در صورت عدم آگاهی مادران، درمان های مربوطه و مراقبت‌های خاص را برای آن‌ها انجام دهند.
 
اهمیت درمان ایدز در دوران بارداری:
یک مادر مبتلا به ایدز می‌تواند ویروسHIV   را به سه طریق به جنین خود انتقال دهد:
1- از طریق جفت، وقتی که هنوز جنین در داخل رحم قرار دارد .
2- از طریق خون و مایعات بدن مادر آلوده، هنگامی که جنین از رحم مادر خارج می‌شود و زایمان اتفاق می‌افتد.
3- از طریق شیر مادر آلوده در دوران شیردهی
 
طبق تحقیقات مشخص شده مادران بیماری که تحت درمان به موقع قرار گرفته‌اند، کمتر از یک درصد احتمال دارد که این بیماری را به نوزاد خود انتقال دهند، این در حالی است که اگر راهکارهای درمانی برای آن‌ها انجام نگیرد، 125 درصد احتمال می‌رود که این بیماری را به نوزاد خود انتقال دهند.
مادرانی که داروهای ایدز را مصرف نمی‌کنند
اگر مادری در دوران بارداری به هر دلیلی داروهای ایدز را دریافت نکند (دلایلی مانند عدم آگاهی از وجود این بیماری در خود، ترس از بازگویی این بیماری نزد پزشک زنان و...) سلامت خود و جنین خود را به خطر می‌اندازد.
 
برای رفع مشکل عدم آگاهی زنان باردار از این بیماری، انجام آزمایش تشخیص ویروس HIV در سه ماهه اول بارداری انجام می‌گیرد که اگر این آزمایش وجود ویروس HIV را در مادر مثبت تشخیص دهد، اقدامات درمانی پس از سه ماهه اول بارداری شروع می‌شود.
 
در راستای این اقدامات درمانی، برنامه داروهای ضدویروسیAZT  برای بیمار انجام می‌گیرد. در صورت لزوم، اقدامات درمانی دیگر متناسب با شرایط مادر و جنین برای فرد انجام می‌گیرد.
 
مادرانی که داروهای ایدز را مصرف می‌کنند
اگر مادری قبل از بارداری درمان را شروع کرده باشد، در دوران بارداری با نظر متخصص زنان می‌تواند راه‌های درمانی را ادامه دهد، زیرا قطع این روش‌های درمانی ممکن است ابتلای جنین به ویروس HIV را افزایش دهد.
 
پزشک متخصص با توجه به شرایط مادر ممکن است راهکار درمانی او را تغییر دهد و رژیم‌های AZT را برای او در پیش بگیرد تا احتمال انتقال این ویروس  از مادر به جنین را کاهش دهد.
 
دیگر روش‌های درمانی ضد HIV و انتخاب صحیح روش زایمان، احتمال ابتلای جنین را به HIV تا حد زیادی کاهش می‌دهد، مثل تزریق داخل وریدی AZT در حین زایمان.
 
شیوه زایمان در مادران مبتلا به ایدز:
مادران باردار مبتلا به ایدزی که در آزمایشات مشخص شده، تعداد کمی ویروس HIV  در خون خود دارند می‌توانند با صلاحدید پزشک زنان و زایمان، نسبت به انجام زایمان طبیعی اقدام کنند.
 
در غیر این صورت به علت احتمال انتقال ویروس از خون مادر به جنین در حین زایمان طبیعی، زایمان سزارین برای مادران مبتلا به ویروس انجام می‌گیرد. برش در ناحیه پایین شکم مادر زده می‌شود و بدون تداخل جنین با خون و مایعات دادن کانال زایمانی مادر، نوزاد از رحم مادر خارج می‌شود.
 
در هر دو روش زایمان، داروهای AZT به صورت داخل وریدی به مادر تزریق می‌شود.هم جنین بعد از به دنیا آمدن نوزاد،AZT  طی شش هفته پس از زایمان و هر روز چهار مرتبه به نوزاد تزریق می‌شود. هم چنین 6 تا 12 ساعت پس از تولد، نوزاد باید AZT را دریافت کند.
 
پزشک متخصص با صلاحدید خود و برآورد شرایط مادر و نوزاد می‌تواند از داروهای ضد HIV دیگری برای نوزاد استفاده کند.
 
تذکر: مصرف انواع داروهایی که برای بیماران مبتلا به ایدز تجویز می‌شود، برای مادران باردار مبتلا بی خطر نیست و ممکن است برخی از انواع آن، عوارض بلندمدتی را برای سلامت جنین داشته باشند.
 
تذکر: این فرهنگ باید در جامعه ایجاد شود که همه مبتلایان به ایدز، از راه‌های پر خطر مبتلا نشده اند و بسیاری از آن‌ها تنها قربانی‌های ناآگاه بوده‌اند. بنابراین زنان مبتلا به ایدز این حق را دارند که اگر تمایل داشته باشند طعم شیرین مادر شدن را بچشند و رسانه‌ها باید آگاهی‌ها را به آن‌ها بدهند که می‌توانند با رعایت راهکارهای درمانی مانع از ابتلای نوزادشان به ایدز شوند.
 
متخصصان زنان و زایمان هم باید شرایط این دسته از بیماران را درک کنند و تمام مراقبت‌های لازم را قبل و بعد از زایمان برای این دسته از مادران انجام دهند و این امیدواری را به آن‌ها بدهند که می‌توانند فرزندانی سالم به دنیا بیاورند.
 
تذکر: اگرچه تغذیه نوزاد با شیر مادر به همه مادران توصیه می‌شود، اما شیر دادن مادرانی که HIV مثبت هستند، اصلا توصیه نمی‌شود و باید در اولین فرصت، شیر دادن به نوزاد خود را قطع کنند، چون ویروس HIV از طریق شیر می‌تواند به نوزاد انتقال پیدا کند. این مادران باید تحت نظر پزشک اطفال، بهترین گزینه را برای تغذیه نوزادان خود انتخاب کنند
.
 
درمان ایدز پس از ابتلا:
 
اولین اقدام پزشک برای درمان این بیماران، روان درمانی است. باید بیمار اطمینان خاطر پیدا کند که بیماری او رو به بهبودی است.
 
بیمار می بایست از مراحل درمان تا حدودی اطلاع داشته باشد، تمامی مسائل مربوط به پیشگیری به این بیماران آموخته شود و تمامی عوامل خطر  برای آنها گفته شود.
 
تعیین زمان شروع دارو:
- درمان زود هنگام  (Early therapy)
- درمان دیر هنگام  (Late therapy)
پس از شروع درمان، معمولا بعد از دو تا چهار هفته آثار درمان کاملا آشکار می شود.
مساله بسیار مهمی که در حال حاضر به عنوان یکی از معضلات درمان مطرح می باشد، هزینه درمان است. قیمت داروها بسیار گران است.
روش درمان در حال حاضر در ایران به این صورت است که پس از شناسایی بیماران، درمان با روش late therapy و با استفاده از سه دارو انجام می گیرد.
 
اصول‌ کلی‌:
با انجام‌ آزمایش‌ خون‌ و آزمون‌ پادتن‌ ضد ویروس‌ ایدز (ممکن‌ است‌ حتی‌ تا شش ماه‌ پس‌ از آلودگی‌ مثبت‌ نشود) می‌توان‌ بیماری را تشخیص‌ داد.
در بیمارانی‌ که‌ آلودگی‌ به‌ ویروس‌ ایدز تشخیص‌ داده‌ می‌شود، باید وجود سایر بیماری‌های‌ آمیزشی‌ و سایر عفونت‌ها مثل‌ سل‌ نیز مورد بررسی‌ قرار گیرد.
در صورت‌ بروز عوارض‌، ممکن‌ است‌ نیاز به‌ بستری‌ شدن بیمار‌ باشد.
توجه‌ داشته‌ باشید که‌ تشخیص‌ زودهنگام‌ کمک‌ کننده‌ است‌. اگر در معرض‌ خطر هستید،‌ هر چه سریع تر به پزشک مراجعه‌ کنید، حتی‌ اگر احساس‌ می‌کنید که‌ در سلامت‌ کامل‌ به‌ سر می‌برید.
اگر می‌خواهید حامله‌ شوید، یا این‌ که‌ حامله‌ هستید، انجام‌ آزمون‌ ویروس‌ ایدز ممکن‌ است‌ کمک‌ کننده‌ باشد. در صورت‌ مثبت‌ بودن‌ آزمون‌ ویروس‌ ایدز به‌ هنگام‌ حاملگی‌، با درمان‌های‌ مخصوص‌ می‌توان‌ احتمال‌ عفونت‌ در نوزاد را به‌ حداقل‌ رساند.
از تماس‌ با افرادی‌ که‌ دچار عفونت‌ هستند، پرهیز کنید.
 
داروها:
برای‌ مقابله‌ با عفونت‌ها یا پیشگیری‌ از آن ها ممکن‌ است‌ آنتی‌بیوتیک‌ تجویز شود.
داروهای‌ ضد ویروسی‌ (دیدانوزین‌، استاوودین‌، زالسی‌ تابین‌، زیدوودین‌) و نیز داروهای‌ مهارکننده‌ پروتئاز، در درمان‌ عفونت‌ با ویروس‌ ایدز مورد استفاده‌ قرار می‌گیرند و ممکن‌ است‌ پیشرفت‌ بیماری‌ را به‌ تأخیر اندازند.
تجویز آنها باید توسط‌ پزشکان‌ با تجربه‌ انجام‌ پذیرد. بعضی از این داروها (مثل  زیدوودین‌) می‌توانند‌ انتقال‌ عفونت‌ به‌ جنین‌ مادران‌ حامله‌ را کاهش‌ دهند.
 
فعالیت در زمان ابتلا به این بیماری:
میزان فعالیت به‌ وضعیت‌ سلامت‌ هر فرد بستگی‌ دارد. علایمی‌ مثل‌ خستگی‌ یا وجود عفونت‌ می‌توانند بعضی‌ از فعالیت ها را در زمان ابتلا به این بیماری محدود کنند.
استراحت‌ مهم‌ است‌، اما توصیه‌ می‌شود به‌ طور منظم‌ ورزش‌ انجام‌ گیرد.
 
رژیم‌ غذایی‌:
تغذیه‌ باید کافی‌ و مناسب‌ باشد. سوءجذب‌، تغییر سوخت ‌و ساز بدن و کاهش‌ وزن‌ در بیماران‌ مبتلا به‌ ایدز شایع‌ هستند.
از خوردن‌ تخم ‌مرغ‌ خام‌، شیر غیرپاستوریزه‌، یا سایر مواد غذایی‌ بالقوه‌ آلوده‌ خودداری‌ شود.
ایدز انتقال ایدز درمان ایدز بارداری و ایدز پزشکی و سلامت